മനസ്സ് വിങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് എഴുത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്.എന്നെ മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരു ആത്മ സുഹൃത്തിനെ പോലെ തോന്നും.മനസ്സിനെ അത്ര മാത്രം മതിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ എഴുതി തീരുന്നതോടെ ഞാൻ ശാന്തയാകും.
എല്ലാ എഴുത്തുകളും അങ്ങനെ പൊതുവായി പങ്കുവെയ്ക്കാറുമില്ല.ചില എഴുത്തുകൾ പൂർണമാകാറില്ല.
ചിലപ്പോൾ പൂർണമാക്കാനോ നല്ല രീതിയിൽ രീതിയിൽ conclude ചെയ്യാനോ കഴിയാറില്ല.
അത് മറ്റൊരു വിഷമമാണ്.
പൊതുവായി പങ്കു വയ്ക്കുന്ന എഴുത്തുകളിൽ ചിലത് ചിലപ്പോൾ ചുറ്റുപാടിന്റെ വിങ്ങലിലും വിഹ്വലതയിലും അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.അര്ഹതപ്പെട്ടവരോട് ചുറ്റുപാട് കാണിക്കുന്ന അനീതി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.എന്നാലും അത് നേരെ വായനക്കാരിൽ എത്തിക്കാൻ ഉള്ള എന്റെ ശ്രമം എത്രത്തോളം വിജയം കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ല..
എവിടെ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നൊക്കെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം.എല്ലാവരിലും നന്മ ഉണ്ട്.പക്ഷെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ചങ്കൂറ്റമില്ലായ്മയും അലസതയും നമ്മൾ മനസിലാക്കി വച്ച നന്മയുടെ perspective ഉം എല്ലാം നമ്മെ നന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു.
എന്റെ എഴുത്തുകൾ മറ്റുള്ളവരിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നുണ്ടെന്നു ഞാൻ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.എന്റെ മനസ്സിനോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാണ് ഞാൻ എഴുതാറുള്ളത്. ഒരു തരം സ്വർത്ഥഭാവം.
ഒരുപാട് നല്ല എഴുത്ത് കാരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്..അവരുടെ എഴുത്തെല്ലാം ചിന്തകളെ ഉദ്ദീപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
പ്രവർത്തനങ്ങളെയോ കാഴ്ചപാടിനെയോ കാര്യമായി മാറ്റിമറിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ പുതിയ അറിവുകൾ നല്ല കാഴ്ചപ്പാട് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്.
അപ്പോൾ എഴുത്തിൽ പുതുതായി വരുന്ന അറിവുകളാണ് എന്നെ സ്വാധീനം ചെലുതാറുള്ളത്.എല്ലാവര്ക്കും ഒരുപോലെ ആകണം എന്നില്ല.
അപ്പോൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്റെ എഴുത്ത് തീർച്ചയായും എന്റെ സ്വാർത്ഥതയുടെ ഉപോത്പന്നമാണ്. ചിന്തകളെയും പ്രവർത്തിയെയും സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന ,കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കന്ന വരികളല്ല. അതിൽ പുതിയ അറിവ് പങ്കു വയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴാല്ലാതെ.
ശുഭം💚
No comments:
Post a Comment