Padivathil

ആരെയൊക്കെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഞാനിപ്പോഴും പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്...
നീണ്ട കാത്തുനിൽപ്പിൽ ക്ഷീണം വന്നാൽ പാതി വാതിൽ തുറന്നു വച്ച് മനസ്സ് വിടാതെ കണ്ണ് പതിയെ അടയ്ക്കാറുണ്ട്..
പുറത്തെ കാലടികൾ കേട്ട് പലപ്പോഴും ഞെട്ടിയുണർന്നു കാതോർക്കാറുണ്ട്...പക്ഷെ ആ ശബ്ദം പതിയെ പതിയെ അകലങ്ങളിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് കേൾക്കാം...
ആ നേരം ഇരുട്ടിന് വല്ലാത്ത കറുപ്പാണ്..
ഇളംകാറ്റിന് പോലും കൊടും തണുപ്പാണ്..
ശബ്ദങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത മൂർച്ചയാണ്..
ചിന്തകൾക്ക് ഒടുക്കത്തെ ആഴവും..
ചിന്തകളുടെ ഗർത്തത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ വല്ലാത്ത ഭയമാണ്...