കോംപാർട്മെന്റിൽ എന്റെ എതിർ വശത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയിൽ നിന്നും ശരീരം വൃത്തിയക്കാത്തത് കൊണ്ടോ മറ്റോ ഒരു തരം ദുർനാറ്റം അവിടെമാകെ പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഉറങ്ങുമ്പോഴും അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി,
ഈയൊരു നിമിഷം അവർ മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് സുന്ദരമായേനെ എന്ന്.
എങ്കിലും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അവരുടെ എല്ലാം മറന്നു കൊണ്ടുള്ള ഉറക്കമായിരുന്നു.
ഇടക്കിടക്ക് ഉറക്കിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ നടുവെട്ടി അവർ വീഴാൻ പോകും.
ഇടക്ക് എവിടെയും കയ്യോ മറ്റു ശരീരത്തി ഭാഗങ്ങളോ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാതെ പ്രത്യേക രീതിയിൽ തലയും നടുവും കുനിച്ചു കുറെ നേരം ഉറങ്ങും.
ഇടക്ക് ഞെട്ടിയുണരുമ്പോൾ കയ്യ് രണ്ടും കെട്ടുപിണഞ്ഞു ജനലിലൂടെ പുറത്തു നോക്കിയിരിക്കും.
ചുരുണ്ട നീളമില്ലാത്ത ആ മുടികളും ഷോള്ഡറിൽ നിന്നും ഊർന്നു വീഴുന്ന ആ മഞ്ഞ ബ്ലൗസും ചെളിപുരണ്ട നീലയിൽ വെള്ള വളയങ്ങളുള്ള മുഷിഞ്ഞ ചേലയും എല്ലാമാണ് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അവരിൽ കാണുന്നതെങ്കിലും ഇരുണ്ട മുഖത്തിന് ചന്തം പകരുന്നൊരു വെളുത്ത ചിരി അവരിലുണ്ടായിരുന്നു.
എവിടുന്നാണവർക്ക് ഇത്ര മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി ലഭിച്ചത്...
എന്ത് കൊണ്ടാണ് അവർക്കിങ്ങനെ മതി മറന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നത്..
